கசியும் மௌனம்

பிடித்த சில படங்கள்

2012-01-25T13:59:00.000+05:30

அவ்வப்போது பார்த்த சில (பிறமொழிப்) படங்கள் குறித்த உணர்வுகளை சில வரிகளில் பதிக்கும் முயற்சி இது. முழுமையான ஒரு பார்வையை, விமர்சனத்தை வைப்பதைவிட அது குறித்து மேலெழும்பும் உச்சபட்ச உணர்வுகளை மட்டும் பதியனிடும் முயற்சி.

===================================================

சூழல் வீழ்த்தியதில் சிறைக்குள் ஆட்படும் மனிதர்களின் கதை! சிறை எவ்வளவு கொடுமையானது என்பதை குலை நடுங்கப் பார்க்கலாம். தனக்குள் வருவோரை அவ்வளவு எளிதில் வெளிவிடாத கொடும் சிறை அது! கதை 1947 ல் தொடங்கி 1966ல் நிறைவடைகிறது.

சிறையிலேயே 50 வருடங்கள் கழித்து தள்ளாத வயதில் வெளிவந்து வாழமுடியாமல் போகும் ”ப்ரூக்ஸ்”, ஒவ்வொரு 10 ஆண்டின் போதும் வெளியேற அனுமதி மறுக்கப்பட்டு 40 ஆண்டுகள் சிறையிலேயே வாழ்க்கையைத் தொலைக்கும் “ரெட்”. இவர்களுக்கு மத்தியில் ஒரு ஆறு அங்குல அளவுள்ள சிறிய ஜாக்ஹேமர் மூலம் 19 வருடத்தில் தனக்கு விடுதலையைத் தேடிக்கொண்ட ”ஆண்டி டூப்ரேன்”. (ஆறு அங்குல “ஹேமர்” மூலம் ஒருவன் சுரங்கம் தோண்டிட 600 ஆண்டுகள் தேவைப்படும் என ரெட் நினைத்ததை ஆண்டி 19 வருடங்களில் நிகழ்த்தியிருப்பார்)

Get busy living or Get busy dying.

Every man has his breaking point.

கடிதத்தில் வரும் “Hope is the good thing, may be the best things, and no good thing ever dies” ஆழப்பதியும் வரிகள்.

”ரெட்” பாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் Morgan Freenman மேல் அளவுகடந்த பிரியம் வருவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

இது ஒரு சினிமாதான். ஆனால் வாழ்க்கையில் ஒரு மனிதன் தன் மரணத்திற்குள் பார்த்தே தீர வேண்டிய சினிமா என்றே நானும் நினைக்கின்றேன்.

(மூன்று முறை பார்த்துவிட்டேன். இன்னும் எத்தனை முறை பார்ப்பேன் எனத் தெரியவில்லை!)

===================================================

வலிமை பெற்றிருக்கும் மனித இனம், சக மனித இனம் மீது செலுத்தும் வன்முறையை பச்சை ரத்தத்தோடு காட்டும் படம். மெக்சிகோ காடுகளில் வாழ்ந்த மாயன் பழங்குடி இன மக்களின் குழுச் சண்டைதான் படம். சகமனிதன் மேல் இவ்வளவு வன்முறையை ஏவிவிட முடியுமா என்பது கலங்கடிக்கிறது. ஏலம் விடப்பட்டு அடிமைகளாக்கப்படும் பெண்கள், மிக எளிதாக கழுத்து துண்டிக்கப்படு பலியிடப்படும் ஆண்கள் என காலம்காலமாய் நிகழ்த்தப்படும் அநீதியை அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது படம்.

கர்ப்பிணி மனைவி, அந்தச் சிறுகுழந்தை, அவர்களுக்கு கொடுத்த வாக்கு - என படம் நெடுகிலும் உயிருக்காகவும், உறவுகளைக் காக்கவும் ஓடும் கதாநாயகன் ஜாகுவார்பா-வின் ஓட்டம் நம்மையும் மூச்சு வாங்கச்செய்கின்றது. அந்தக் குழந்தையின் நடிப்பு அபாரம். பார்வைகளால் மட்டுமே பேசிக்கொள்ளும் காட்சிகளும், ஏதுவான இசையும், காடுகளில் சுழன்றுசுழன்று ஓடும் ஒளிப்பதிவும் வெகு அருமை!

”பயம் தான் மிகப்பெரிய எதிரி” எனும் அந்த வசனமே படம்.

நிறைவில், அந்த இனம் இன்னொரு இடத்தை நோக்கி நகரவேண்டிய சூழல் மிகக்கனமானது.

===================================================

கால் நூற்றாண்டுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் துவங்கும் கதை. போரினால் உருவாக்கப்படும் அகதிகளின் வாழ்வு குறித்தும், பாதிப்படையும் பகுதிகள் குறித்தும் லண்டனில் வாழும் அமெரிக்கப் பெண்ணுக்குள் ஏற்படும் எண்ணத்தையொட்டிய பயணம்தான் படம்.

எத்தியோப்பியாவில் வறுமை, கம்போடியாவில் சண்டை, செஷன்யாவில் போர் என, அதன் எச்சங்களாய் மனிதர்கள் படும் வேதனையை கண்கொண்டு பார்க்கமுடிவதில்லை. போர் என்று வந்துவிட்டால் வரைமுறைகள் இல்லாமல் எல்லா வகைகளிலும் ஒடுக்கப்படுவது சாமான்ய மக்கள்தான்.

மக்கள் பாதிக்கப்படும் பகுதிகளுக்கு ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் அந்த மருத்துவரான நாயகனும் (Clive Owen), அவர் பின்னே ஓடும் நாயகியும் (Angelina Jolie), அவர்களோடு நம்மையும் இழுத்துச் செல்கின்றனர். அவர்களுக்கிடையே துளிர்க்கும் காதலும், அந்த உறவும் அழுத்தமான ஒரு கவிதையாய் படிகிறது. முடிவு மட்டும் கொஞ்சம் சினிமாத்தனமாக இருந்தாலும். நிச்சயமாக பார்க்க வேண்டியதொரு படம்.

===================================================

குறும்புகளோடு குழந்தையாகத் தொடங்கி முதிர்ச்சியடையும் ஒரு புத்த துறவியின் வாழ்க்கையின் பல நிலைகளைப் பொருத்தி நான்கு விதமான பருவ நிலையை ஒரு குறியீடாகச் சித்தரிக்கும் படம்.

காடுகளுக்கிடையே உள்ள ஒரு அழகிய ஏரியின் மையத்தில் இருக்கும் வீட்டில் இருக்கும் புத்த துறவியிடம் வளரும் சின்னக் குழந்தை, வளர வளர வாழ்க்கையிலிருந்தும், அந்த புத்த துறவியிடமிருந்தும் கற்றுக்கொண்டு, பருவநிலைகளைப்போல் மாறி மாறி பக்குவமடைவதுதான் கதை.

குழந்தையாக இருந்தபோது குறும்பாக மீன், தவளை, பாம்பு என எல்லாவற்றிலும் கல்லைக் கட்டிவிட்டு ரசித்த விளையாட்டுக் குரூரம், வயது முதிர்ந்து துறைவியானபின்பு அவரிடம் தஞ்சம் புகும் மற்றொரு குழந்தையிடமும் மீன், தவளை, பாம்பு ஆகியவற்றில் வாயில் கல்லைத் திணிப்பது எனத் தொடருகிறது. உச்சியில் வைக்கப்பட்ட புத்தர் அமைதியாக கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறார் இன்னொரு துறவியை எதிர்நோக்கி என்பது போல் நிறைவடைகிறது படம்.

சிறுவயதில் குறும்பாகச் செய்யும் பாவங்களை வயது கூடக் கூட வக்கிரமாக மாற்றிச் செய்கிறோம் என்பதையும், வாழ்க்கை போதிக்கும் அனுபவம் அபரிதமானது என்பதையும் வெகு ஆழமாகக் காட்டுகிறது.

இயக்குனர் கிம்-கி-டுக்கின் மற்றுமொரு அருமையான படைப்பு. படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் பின்னனி இசையும், படம் எடுத்த சூழலுமே. இறுதிக்காட்சியில் வரும் பாடலும், இசையும் மொழிகளை புறந்தள்ளி ரசிக்க வைக்க, அதிலிருக்கும் சூழலோடு இயைந்த உயிர்ப்பே காரணம்.

===================================================

இவ்வளவு யதார்த்தமாய் விறுவிறுப்பாய் தமிழ் சினிமாவில் படம் வருவது மிகுந்த ஆச்சரியத்துக்குரிய ஒன்றே! எந்த ஒரு பாத்திரமும், வசனமும், காட்சியும்... இதை ஏன் வைத்தார்கள் என்ற எந்த வித யோசிப்பிற்கும் இடமளிக்காத படம்.

தந்தை இல்லாத சற்றே வித்தியாசமான ஒரு கல்லூரி மாணவனின் வாழ்வில் விதியின் விளையாட்டால் சுழன்றடிக்கும் சூறாவளிதான் கதை. காவல்துறையின் யதார்த்தமான ஒரு பக்க முகம் வெகுநேர்த்தியாக காட்சிப் படுத்தப்பட்டிருக்கின்றது.

அருள்நிதி நடிக்கும் ’மௌனகுரு’ என்றே மிகைப் படுத்தி விளம்பரப்படுத்தினாலும், அருள்நிதி அந்தப் பாத்திரத்துக்கு மிகச் சரியாகவே பொருந்துகிறார். அருள்நிதி – இனியா காட்சிகள் சிறுசிறு கவிதைகள். அதுவும் அருள்நிதி ”தொட்டுப்பாருங்களேன்…… நீங்க தொட்டுப்பார்க்கும்போது உள்ளுக்குள்ளே ஜில்லுனு நல்லாருந்துச்சு” எனச் சொல்லுமிடத்தில் இனியா இரு கைகளால் பாந்தமாய் பிடித்துவிட்டு நகர்வது வெகு அழகு.

காவல் அதிகாரியாக வரும் ஜான்விஜய் நடிப்பில் மிரட்டுகிறார். இறுதிக் காட்சியில் காட்டும் தொனி, குறிப்பாக “ப்ப்பெருமாள், அவனப் புடிச்சு அப்படி ஓரமா ஒக்காரவைங்க / என்ன பெருமாள் நின்னு வேடிக்க பாக்றீங்க…. புடிச்சு ஒக்காரவைங்க” எனும் காட்சியில் வெளிப்படுத்தும் வார்த்தைத் தொனியும், உடல்மொழியும் அபாரம்.

குற்றப்பிரிவு ஆய்வாளராக, கர்ப்பிணியாக வரும் உமாரியாஸ்கான் நடிப்பை, உடல்மொழியை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். எப்படி, ஏன் இவரை தமிழ்த் திரையுலகம் சரிவரப் பயன்படுத்தாமல் தவிர்த்து வருகிறதென்று புரியவில்லை.

எங்கோ ஆரம்பித்து, எங்கெங்கோ பயணித்து பல முடிச்சுகளில் திரும்பித் திரும்பி கதை பயணிக்கும் விதம் வெகு சுவாரசியம். ஒரு காட்சியைத் தவறவிட்டாலும் அடுத்த காட்சி புரியாது என நிலைத்திருக்க வைத்துப் பார்க்க வைக்கும் இயக்குனர் சாந்தகுமாரைப் பாராட்டியே தீரவேண்டும்.

-0-

டேய் வாடா…. நீயா நானானு பார்த்துடலாம்

2012-01-23T11:11:00.000+05:30

தமிழ்கூறும் இணைய நல்லுலகுக்கு வந்த காலத்தில் இருந்து, தப்பித்துப்போக முடியாத ஒன்று இணையச் சண்டைகள். Blogல் நுழைந்து Facebook சென்று, அங்கிருந்து Twitter வந்து, கூடவே Google Group-ல் சேர்ந்து, பின் Buzz-ல் இணைந்து அங்கிருந்து Google Plusக்கு இடம் மாறி என, இணையத்தில் புழங்கும் ஒரு சாமனியனின் பயணம் என்பது படும்பாடு படக்கூடியது. (சாமனியன்னு என்னையத்தான் சொன்னேன், யாரு என்னது பெருசா ஒன்னும் நீங்க யோசிக்க வேணாம்..செரியா!?). இந்தப் பயணமும், பாடும் உருப்படறதுக்கானது இல்லைனுதான் இன்னும் புரியல.

பயணத்தின் பெரும்பாடு என்னனு கேட்டீங்ன்னா, இந்தமாறி இந்தமாறி… இணையப் பெருவெளியில, ஆங்காங்கே மக்கள் நடத்துற சண்டையைப் புரிஞ்சுக்கிறதுதான். முக்கியமாக எதெதுக்குத்தான் சண்டையை ஆரம்பிக்கிறாங்கன்னே முக்காவாசி நேரம் புரியறதில்ல. பெரும்பாலும் பாதிச் சண்டையில், அங்கன செமையா சண்ட நடக்குது தெரியுமான்னு நல்லவங்க சிலபேரு chat பெட்டியில் அல்லது மின்மடலில் சுட்டி போடும் போதுதான் எட்டியே பார்ப்போம்.

இப்பக்கூடப் பாருங்க google குழுமத்துல ஒரு சண்டை, Facebook குழுமத்துல ஒரு சண்டை, Twitter-ல ஒரு சண்டை, Google plus-ல ஒரு சண்டைனு…. ஒரே சண்டையா கெடக்குது. (அங்க யாருப்பாது, ஒரு சண்டைனு சொன்னதுக்கு திட்டுறது. செரி… செரி… பல சண்டைகள் நடக்குதுதான்…. அட விடுங்க, செரி நான் சொன்னது தப்புத்தான்… அய்யே எனக்கு ஒவ்வொரு சண்டைதானுங்க தெரியும். இப்ப என்னாங்குறீங்க…. பல சண்டை நடக்குதுன்னா எங்கே என்னானு சுட்டி போடுங்க, மேலே இருக்கிற ’ஒரு’ என்பதை இரு / ஐந்து / பலனு மாத்திக்கிறேன்… ம்ம்ம் காசா பணமா, கூல் கூல்… அட விடுங்க பாஸு… ச்ச்சே ச்சே உங்களச் சொல்லலைங்க என்னையே சொல்லிக்கிட்டேன்… ஆஆஆல்…ஈஈஈஸ்ஸ்..வெல்ல்ல்ல்)

நமக்கு சுட்டி கிடைச்சு, கூடவே நேரம்(!) கிடைச்சு என்ன ஏதுன்னு எட்டிப்பார்க்கிறப்போ, கண்டிப்பா அது பாதிச் சண்டையில் இருக்கும். அமெரிக்கா – ஆலத்தூர் – இங்கிலாந்து - ஈரோடு – உகாண்டா – ஊஞ்சலூர்… ’என’ பல இடங்களிலிருந்தும் அந்தச் சண்டையில் கனிணி விசைப்பலகையில் விரல்கள் மூலம் வார்த்தைகளைத் துப்புவார்கள் அல்லது சண்டையை வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். (அதென்ன குறிப்பிட்ட சில ஊர் நாடுகள்னு பார்க்குறீங்களா, சும்மா அகர வரிசையில சில பேரு எழுதி ’எ’ வந்தவுடனே ’என’ என்று முடிச்சுக்கிட்டேன்.)

பாதிச் சண்டையில வேடிக்கை பார்க்கப்போற என்னை மாதிரி அப்புராணிகளுக்கு அது என்ன சண்டைனே புரியாது. சரி மொதல்லேருந்து என்னனு படிச்சுப்பார்த்துட்டு வரலாம்னு போனா, இங்கே ’டொடக் டொடக்’னு சண்டையின் புதிய வாள்வீச்சுகள், கையில விழுகிற மசால்வடை போல சூடா விழுந்துட்டே இருக்கும். சண்டையின் ஆரம்பம் ஆறிப்போன ரவை மாதிரி வழுவழுப்பா கெடக்கும். நீங்களே சொல்லுங்க, ஆறிப்போனத படிக்காட்டி சண்டை என்னாத்துக்குன்னே புரியாது, ஆனா புதுசா விழுகிற மசால் வடையை தின்னத்தானே மனசு அலைபாயும். ஒரு அப்புராணி என்னதான் பண்ணுவான். என்னமோ போங்க.

ஆங்ங்ங்… எங்க விட்டேன், ம்ம்ம்… அந்த சண்டைக்குள்ளே நொழஞ்சு வேடிக்கை பார்க்கிறதில. எப்படி இணைய உலகத்துல நீச்சல் அடிக்க வந்து மூழ்கிப்போனோமோ, அதேமாதிரி இங்கிட்டு சிலபேருக்கு வேடிக்கபார்க்க வந்தா, வந்த கையோடு நிக்கத்தோணாது, ’டுபுக்குடீர்’னு எதையாச்சும் சொல்லி சண்டையில குதிச்சிருவாங்க, சில பேரு, தனக்குப் பிடித்த ஆள் பக்கம் அல்லது கொள்ளை…. ஸ்ஸ்ஸ்ஸாரி டங்கு ஸ்லிப்பு…. கொள்கை பக்கம் கொடிப்பிடிச்சிட்டே குதிப்பாங்க. சில பேரு சண்டையை ஒரு புயல் மாதிரியோ, சுனாமி மாதிரி மாத்தலாமான்னு முயற்சி பண்ணுவாங்க, (பல்லு இருக்கிறவன் பக்கோடா திங்கிறான்) இன்னும் சிலபேரு சண்டை போடுகிற ஆட்கள் அணிகளோடு இருக்கும் பழைய பகையை இதிலும் கோர்த்துக்கப் பார்ப்பாங்க, இந்த சில ‘சில பேர்களை’யெல்லாம் தாண்டி மிச்சம் இருக்கிற பல பல பல பல பேரு சுவாரசியமாகவோ, புரிஞ்சோ புரியாமலோ கண்ணுல வெளக்கெண்ணைய விட்டுக்கிட்டு மெனக்கெட்டு வேடிக்கை பார்ப்பாங்க. அப்புறம் அவங்கவங்களுக்கு கெடைக்கிற நேரம், இருக்கிற திறன் எல்லாம் சலிக்கும் வரைக்கும் சண்டை போட்டு முடி(க்கும்)யும் போது, ஒன்று அந்த சண்டைக்கான இடுகை, திரி அழிக்கப்பட்டிருக்கும் அல்லது முடக்கப்பட்டிருக்கும். சண்டை முற்றுப்பெறும்போது கட்டங் கடைசியா வர்ற ஆளு (வாசகன்) மட்டும், அடடா இன்னும் நாலு வரி சண்டை நடக்காதானு அந்த இணையப் பக்கத்தை Refresh பண்ணிப்பண்ணி கை வலி கண்டு விட்டுட்டுபோய்ருவான்.

மழை விட்டும் தூவாணம் விடாத மாதிரி, பெரிய சண்டைகள் ஓய்ஞ்சாலும், அதையொட்டிய கிளைச் சண்டைகள் அப்பப்ப நடந்துட்டுத்தான் இருக்கும். அதுவும் எது வரைக்கும்னா அடுத்த பெரிய சண்டை ஆரம்பிக்கிற வரைக்கும். என்ன ஒரு கொடுமைன்னா, இந்தப் பெரிய பெரிய சண்டைகள் எல்லாம் ஷங்கர் படம் மாதிரியோ, ரஜினி படம் மாதிரி விளம்பரத்தோடவெல்லாம் வர்றதில்ல. சும்மா அப்படியிப்படி ஆரம்பிக்கும், அங்கிட்டும் இங்கிட்டும் இருக்கிற ஆட்களோட இரத்த அழுத்தத்துக்கு ஏத்தமாதிரி அடிதடி நடக்கும். அதுல பரிதாபப்பட்ட ஒரே ஜீவன் யாருன்னா நம்ம கிட்ட வாக்கப்பட்ட கம்ப்யூட்டர் கீ போர்டுதான்.

செரி.. இப்ப என்னதான் சொல்ல வர்றேன்னு கேக்குறீங்களா…. (செரி செரி ஒன்னும் கேக்கலனு சொல்றதும் புரியுதுப்பா) இந்த மாதிரி சண்டைகள் நடக்குதுன்னு ஒரு இடுகை தேத்துறேன் அம்புட்டுத்தான்…. ம்ம்ம்ம்… இன்னொரு முக்கியமான விசயம் என்னன்னா, இப்படி வெட்டுக்குத்து நடந்த சண்டைகளின் வரலாறு புவியியல் எல்லாம் கொஞ்ச நாள் கழிச்சுப் படிச்சுப்பார்த்தா செம மொக்கையா இருக்கும். செம மொக்கைங்கிறவிட படுபடு பாடாவதி மொக்கையா இருக்கும். கருமாந்திரம் என்னாத்துக்குடா இப்படி அடிச்சிக்கிட்டோம்னு இருக்கும். பொடனியில இரத்தம் சுர்ருனு ஏற, நெத்தி நரம்பெல்லாம் பொடைக்க, ’டொடக் டொடக்’னு கீ போர்டுல தட்டுனதெல்லாம் நியாபகத்துக்கு வரும்போது பப்பி ஷேமா இருக்கும்.

இப்படியெல்லாம் எழுதுறதுக்காக நானெல்லாம் சண்டையே போடாத சப்பாணினு யாரும் நினைக்கவேணாம். (அதென்ன சப்பாணி உவமைனு கேக்குறீங்களா.. அட சண்டைக்கு, சப்பாணி ’ச’-க்கு ’ச’.) நானும் blog சண்டையில ஒரு 400 பின்னூட்டம், Google Buzzல நூத்திச்சில்லற பின்னூட்டம், Facebookல 150 பின்னூட்டம்னு எப்பவோ ஆடினதுண்டு. என்ன கருமம் அதையெல்லாம் கல்வெட்டுல பொறிச்சு வைக்கலாம்னு பார்த்தா, அந்த எல்லாச் சண்டையையும் சண்டை போட்ட நாங்களே ஒன்னு சேர்ந்து டெலிட்டிட்டோம்…

செரி கடைசியா எதும் பன்ச் வைக்கனுமாமே…

அதாவது நான் பெரிசா நீ பெரிசான்னு இணையத்துல போடுற சண்டையில சண்டை போடுற ஆட்களோ / அணிகளோ இதுவரைக்கும் ஜெயித்ததாவோ தோற்றுப்போனதாகவோ சரித்திரம் பூகோளம் எதுவுமில்லை… (க்கும் இதுல சரித்திரம் வேறையாக்கும்…. ஸ்ஸ்ஸ்.. வாயமூடு…. சொல்லிமுடிக்கிற வரைக்கும் விடுங்கப்பா)… அப்போ யாருதான் ஜெயிக்கிறது தோற்பதுனு கேக்குறீங்களா…. சண்டையை நல்லாப் புரிஞ்சு ரசிச்சு அனுபவிக்கிறவன் ஜெயிக்கிறான். என்ன சண்டைனே தெரியாம, அய்யோ எப்படியாச்சும் புரிஞ்சுக்கனுமேன்னு மெனக்கெட்டும் புரியாதவன் தோற்கிறான்…

இதுல நாம ஜெயிக்கிறவங்களா, தோக்குறவங்களா இல்ல இரத்தத்தை பொடனி வழியா உச்சந்தலை வரை ஏத்தி சண்டையில் நாயடி பேயடி வாங்குபவர்களா என்பதை நாம்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்… ஏன்ன்ன்னா அன்னிக்கே யாரோ சொன்னாங்க ”உன் வாழ்க்கை உன் கையில்”னு… ஸோ… ஆஆஆல்…ஈஈஈஈஈஸ்ஸ்ஸ்ஸ் வெல்ல்ல்ல்ல்.

டொண்டடொய்ய்ங்!!

-0-

உதடுகளின் போர்க்களம்

2012-01-19T13:08:00.000+05:30

எதைக்கொண்டும்

நிரப்பிட இயலுவதில்லை

முத்தம் பதிந்(த்)த சுவடு(க்)களை!

(..)

நெருப்பைத்

தூண்டிடும் முரண்

முத்த ஈரத்தில் மட்டுமே!

(..)

இறைவனும் வெட்கிக் கிறங்கி

இமை மூடுகிறான்

முத்தமிடும் கணங்களில்!

(..)

உமிழ்நீரும் அமுதமாய்

உருமாறும் இரசவாதம்

முத்தங்களில் மட்டுமே!

(..)

நெருப்பையும் குளிரையும்

உயிருக்குள் ஒரு சேர

ஏற்ற வல்லது ஒற்றை முத்தம்

(..)

வெற்றியும் தோல்வியுமில்லா

உதடுகளின் போர்க்களத்தில்

வெல்கிறது முத்தம்!

(..)

ஊருக்குப் போனீங்களா?

2012-01-16T13:21:00.001+05:30

ஆண்டுக்கு இரண்டுமுறைதான்

அதிசயமாய் பூக்கின்றன விடுப்புகள்

ஆண்டுக்காண்டு அதிகரித்தவண்ணம்

கடைசி நேரப்பயண கசங்கல்கள்

போக்குவரத்துச் செலவுக்குப் பயந்து

போகாமலே சிலகுடும்பம்

வேர்விட்ட பூர்வீகத்திலிருந்து

சூழலின் பொருட்டோ

சுயநலத்தின் பொருட்டோ

நகரத்துக்குள் வேர்களை

முடக்கிக்கொண்ட தலைமுறையின்

தற்காலிக இளைப்பாறல் இது!

பூத்துச் சிரிக்கும் பனித்துளியும்

புழுதிக்காற்றில் வீசும் பூ வாசமும்

தென்னைமரக் கீற்றின் சிலுசிலுப்பும்

வாழையிலையின் கிழிசல்களும்

வைக்கோல் போரின் வாசமும்

மீட்டுகின்றன தொலைந்த நாட்களை

விடுமுறைக்கு மட்டும் எட்டிப்பார்க்கும்

இளைய தலைமுறையை

கரைந்து பரவும் அன்போடும்

கொஞ்சம் கரையாத பொறாமையோடும்

ஏக்கமாய் எட்டியெட்டிப் பார்க்கின்றது

கடந்தகாலத் தலைமுறை!

வீறிடும் தொலைக்காட்சியில்

விளம்பரங்களுக்கிடையே

எப்போதாவது வரும்

திரைப்படக் காட்சியில்

கரைந்து தீர்கிறது

பண்டிகைப் பொழுதுகள்!

அடுத்த பண்டிகை வரை

அவர்களைச் சுமக்கவேண்டும்

அவர்களும் சுமப்பார்களென்று

தான் சுமந்த மனிதர்களை

தற்காலிகமாய் இறக்கிவிட்டு

இளைப்பாறுகிறது நகரம்!

-0

கீச்சுகள் - 8

2012-01-13T15:41:00.001+05:30

காடுகளை அழித்து ஆறுகளைக் கொன்று நிலங்களை மலடாக்கி நீரைக்கெடுத்து காற்றைக்கெடுத்து, மனித இனம் இன்று எட்டியிருக்கும் சாதனை தன்னை 700 கோடியாக உயர்த்திக்கொண்டது மட்டுமே!

***

சிலைக்கு மாலையிடுவதற்கு சிலையாய் நிற்பவரின்மேல் இருக்கும் மரியாதை மட்டும் காரணமில்லை, தானும் இருக்கிறேனென்று அடையாளப்படுத்தலும்தான்.

***

சிலரால் மட்டும் எப்படி இத்தனை அன்பாகவும், அக்கரையாகவும் இருக்க முடிகிறது. ஆச்சரியமாகவும், பொறாமையாகவும் இருக்கின்றது.

***

இருள் நிரந்தரம், அவ்வப்போது.... ஒளி வந்துபோகிறது!

***

நச்சை வாயிலே கொணர்ந்து நண்பரூட்டு போதினும் அச்சமில்லை அச்சமில்லை - பாரதி
# பாரதி வாழ்ந்தபோதே இந்தியாவுக்கு Pepsi & Coke வந்துடுச்சுபோல!

***

ஒன்றிற்கு அடிமையானபின், அடிமையாய் இருப்பதில் உணரும் சுகமே(!), அந்த அடிமைத்தனத்தை நீட்டித்து வைத்திருக்கிறது.

***

ஓரிரு மாத உணவுக் கட்டுப்பாடு, ஓரிரு நாட்களில் சிதைந்து போகிறது #விதி வலியது

***

மழைக்கால நாட்கள் குளுமையை, இனிமையை மட்டும் கொண்டுவருவதில்லை, ”இங்க செம மழை, கொஞ்சம் லேட்டாகும்“ எனும் பொய்க்கான வாய்ப்பையும் தருகிறது :)

***

இரண்டு முறை வாசிக்கப் பிடிப்பதில்லை என்பது போலவே, இரண்டு முறை எழுதவும் பிடிப்பதில்லை, மனதிற்குள் எழுதி மீண்டும் எழுதிட! ஆனாலும் எழுதுகிறேன் # இதுதான் வாழ்க்கை :)

***

உணவு பணவீக்கம் 10.6% இருக்கும் நாட்டில்தான் ரூ.32 சம்பாதிக்கிறவன் வறுமைக்கோட்டைத் தாண்டி நகரத்தில் வளமாய் வாழ்கிறான் #இந்தியா :(

***

மியூஸிக் சானல்களில் யார் போன் பண்ணினாலும் கெக்கபிக்கனு சிரிக்கிற மாதிரியே எல்லோரும் சிரிச்சுப் பேசினா எப்படிய்ய்ய்யிருக்கும்!?

***

எப்படியோ போகட்டும் எனக்கென்ன என, கடந்துபோக முடியாத ஆட்கள் பலருக்கு கோமாளிகளாவும், உண்மையில் மாற்றத்தின் முதற்புள்ளியாகவும் இருக்கின்றனர்

***

எல்லாத் திருப்பங்களும் இடதுபக்கம் மட்டுமே இருப்பின் விபத்துகள் குறைந்து போயிருக்குமோ!?

***

ஆரவாரமாய்த் தேர்ந்தெடுக்கும் அருமைக்குரிய ஆட்சியாளர்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளக்கூடாது என்பதுதான் அதிகம் இருக்கிறது

***

”ஏய்... நேரமாச்சு எழுந்திரு!” என குழந்தைகளை எழுப்புவதில் தொடங்குகின்றன அன்றைய பொய்கள்! :)

***

இங்கே கிறுக்குபவை முழுக்க முழுக்க என்னுடையது, எனக்கானது மட்டுமே அல்ல, அதே சமயம் உங்களுக்கானது மட்டுமே அல்ல # புரியலையா!? அட... எனக்கும்தான்!!! டோண்ட் வொரி, ப்பீ ஹேப்பி! :)

***

கொசு மருந்தைக் கண்டுபிடிச்சது, யாரா வேணா இருக்கலாமுங்க, ஆனா வீதியில மருந்தடிச்சு வீட்டுக்குள்ளே கொசுவை அனுப்புற தில்லாலங்கடி வித்தையைக் கண்டுபிடிச்சது நம்ம ஊரு முனிசிபாலிட்டி விஞ்ஞானிங்கதான்

***

எதன்மேல் கள்ளத்தனமான ஆர்வம், பாசம் வருகிறதோ, அது உரிமையற்றதாகவே இருக்கின்றது.

***

தோல்வி திணிக்கும் விரக்தியின் விளிம்பில் தள்ளாடும்போது, யார் எது பேசினாலும் அது அடங்க மறுக்கும் கோபத்தையே திணிக்கிறது!

***

இணையக்கடலில் நீச்சல் அடிக்கலாம்னுதான் போறோம்... ஆனால், கொடுமை என்னன்னா.... மூழ்கிப்போய்டுறோம் #உன்னைப்போல் ஒருவன்! :)

***

எட்ட முடியாததின் மேல் ஏக்கம் கூடுவதுதான் வாழ்க்கையின் விந்தை!

***

நண்பர்களின் மனைவிகள் நட்பாவதைவிட தோழிகளின் கணவர்கள் நட்பாவதில் ஏதோ மனத் தடங்கல் இருக்கிறது

***

நண்பர்களோடு வாக்கு வாதம் செய்யும்போது அந்த கணத்தில் நட்பு தொலைந்து, ஏதோ ஒரு இனம் புரியா பகை நிரம்பிக் கொ’ல்’கிறது!

***

பாசாங்குப் பசி

2012-01-11T09:24:00.001+05:30

மண்டப முகப்பில்

கும்பிடுகளை உதிர்த்து

மணமேடை நிழற்பட

பதிவு வரிசையைத் தவிர்த்து

பசியாத வயிற்றுக்கு

பந்தியில் இடம் பிடித்தேன்...

சூழலுக்கு பொருந்தா வேடம்பூண்ட

இடது பக்கயிருக்கைக் கிழவியின்

இலை இளைத்துக்கிடந்தது

அவர் தேகம் போலவே...

வலதுகையால் பிட்டதை

பாசாங்காய் வாய் கொறிக்க

எவரும் அறியா சூட்சுமத்துடன்

இடது கை இழுத்து

புதைத்துக்கொண்டிருந்தது மடியில்...

பசிக்காத வயிற்றுக்கு

பாசாங்காய் ருசித்துண்ணும் எனக்குப்

பரிமாறியவர் பாட்டியின்

இளைத்துக்கிடந்த இலையையும்

இட்டு நிரப்பிப்போனார்...

முதுமை முடக்கிய கணவனோ

புத்திசுவாதீனமில்லா மகனோ

தீரா நோயில் விழுந்த மகளோ!

பெற்றவரை இழந்த பேரன் பேத்தியோ!

உள்ளம்பேதலித்த உடன்பிறப்போ

உயிர்வாடும் நெருங்கிய உறவோவென

எவரின் பசியாற்றப்போகிறதோ

இந்த மடியின் கனம்...

அந்தப் பாழும் கிழவியின்

சுருங்கிய வயிற்றையோ,

பசியோசை வழியும்

அந்தவீட்டின்

இன்னொரு வயிற்றையோ

இந்தப் பாசாங்குப் பசி
தீர்க்கட்டுமே

தற்காலிகமாகவேணும்!

நன்றி திண்ணை

ஃபாரன்ஹீட் 9/11

2012-01-09T18:48:00.003+05:30

படத்தை இயக்கிய இயக்குனர் மைக்கேல் மூர் ஒரு அருமையான கலகக்காரர் என்பதை இந்தப்படத்தின் மூலமும் நிரூபித்திருக்கிறார். பாராட்டப்பட வேண்டிய, பார்க்க வேண்டிய, பார்த்து பயம்கொள்ள வேண்டியதொரு படம்.

இது ஒரு ஆவணப்படம் மட்டுமே, ஆனால் இதில் இருக்கும் அதிர்ச்சியும், சுவாரசியமும், உண்மை குறித்த வீரியமான முழக்கமும் வேறு எந்தப்படத்திலும் இருக்கின்றதா எனத்தெரியவில்லை. பார்த்து முடிக்கும்போது அமெரிக்க வல்லரசு, ஏகாதிபத்தியம் குறித்து வரும் கோபங்களைக் கொட்ட உதிர்த்த கெட்ட வார்த்தைகளை எங்கு துப்புவது என்றுதான் தெரியவில்லை. அதே சமயம் அமெரிக்காவில் இருக்கும் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்கு ஒரு பெரிய வணக்கம் வைத்தே ஆகவேண்டும். இதுவே இந்தியாவாக இருந்திருந்தால் இறையாண்மையின் விரைக்கொட்டைகள் நசுக்கப்பட்டதாக எத்தனையோ தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டங்களை பீச்சியடித்திருந்திருப்பார்கள்.

அமெரிக்க அதிபராக ஜார்ஜ் புஷ் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கோமாளித்தனத்தோடு துவங்குகின்றது படம். 9/11 இரட்டைக்கோபுரத் தாக்குதலும் அதற்கு முந்தைய, பிந்தைய நிகழ்வுகளுமே படம். ஆவணப்படம் என்றால் இப்படித்தான் இருக்கவேண்டும் என்பது போல் ஒவ்வொன்றும் கோர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.

தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்து, அதிகமான மாதங்களை ஓய்விலேயே கழிக்கின்றார் அதிபர். இரட்டைக் கோபுரம் தாக்கப்பட்ட செய்திவரும்போது, ஜார்ஜ் புஷ் மிகச்சரியாக ஃபுளோரிடாவில் இருக்கும் ஒரு பள்ளியில் குழந்தைகளோடு உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறார். முதல் கோபுரம் தகர்க்கப்பட்ட செய்திவந்தபின்பும் எந்தவித அலட்டல், அதிர்ச்சியுமின்றி செவ்வனேயிருக்கின்றார். அடுத்த சில நிமிடங்களில் அடுத்த கோபுரம் தாக்கப்பட்ட செய்தியை ஒரு அதிகாரி அருகில் வந்து ரகசியமாய்ச் சொல்லிச் செல்கிறார். என்னசெய்வது என்பது குறித்து எந்தப் பதட்டமுமின்றி, அமைதியாக ஒரு புத்தகத்தை புரட்டிக்கொண்டிருக்கிறார் (நல்ல வேளை புத்தகத்தை தலைகீழாகப் புரட்டவில்லை). உலகில் இப்படி ஒரு கோமாளி இருக்க முடியுமா என்று எண்ணத்தோன்றுகின்றது. படம் முடியும் போதுதான் புரிகின்றது புஷ் கோமாளி அல்ல, மிகப்ப்ப்ப் பெரிய்ய்ய்ய்ய தில்லாலங்கடி என்பது.

விமானங்களைக் கொண்டு உலக வர்த்தக மையம் தாக்கப்பட்டதால் அமெரிக்கா முழுதும் அடுத்த சில நாட்களுக்கு விமானம் ரத்து செய்யப்படுகின்றது. ஆனால் அதே சமயம் ஒசாமா பின்லேடனின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் பலர் அமெரிக்காவிலிருந்து சவுதிக்கு விமானத்தில் அனுப்பிவைக்கப்படுகின்றனர். அதன்பின்னர் தெரியவரும் அமெரிக்க அதிபர் புஷ் குடும்பத்தின் வியாபார நட்புகள் பீதியூட்டுவதாக இருக்கின்றன.

ஒரு சுபயோக சுபதினத்தில் அமெரிக்கா ஆப்கானைத் தாக்குகின்றது. தாலிபான்கள் அகற்றப்பட்டு, புஷ்-க்கு நெருக்கமான எண்ணைக் கம்பெனியின் ஆலோசகராக இருந்த ஹமீர்கர்சாய் அதிபராக அமர்த்தப்படுகிறார். அதில் இன்னொன்று என்னவென்றால் தாலிபான் அமைப்பைச் சார்ந்த தலைவர் ஒருவர் அதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் அரசு விருந்தாளியாக அமெரிக்காவில் வலம் வருகிறார். நம்ம ஊர் அரசியலில் மட்டும்தான் இப்படிப்பட்ட அல்பத்தனம் என்று நினைத்திருந்த பொதுபுத்தியில் “என்னடா நடக்குது அமெரிக்காவுல?” என்றும் தோன்றுகிறது.

”அமெரிக்காவில் எப்போது வேண்டுமானாலும் என்ன மாதிரி வேண்டுமானாலும் தாக்குதல் நடத்தப்படலாம்” என்பதொரு மாயை அமெரிக்க முழுதும் விதவிதமாகப் பரப்பப்படுகிறது. ”அமெரிக்கா எப்போது வேண்டுமானாலும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும்” என ஒருவர் மிரட்டும்போதே, ”மிகப்பாதுகாப்பாக இருக்கின்றோம் ஒன்றும் நடவாது” என்பான் மற்றொருவன். ”தாக்குதல் எந்த ரூபத்தில் வேண்டுமானாலும் நடக்கும்” என மிரட்டல் இன்னொருவன். ஒட்டுமொத்தத்தில் உலக வல்லரசின் குடிமக்களை வெகு ஆழமாக குழப்பி, ”எதாச்சும் செய்யனும்” எனும் மனப்போக்குக்கு தள்ளப்படுகின்ற யுக்தியாகப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

இத்தனை மாயப் பயம் ஏன் விதைக்கப்பட்டது என்பதிற்கான காரணம் இப்போது புரிகின்றது. அமெரிக்காவின் அடுத்த இலக்கு ஈராக். நாட்டுமக்களுக்கு உரையாற்ற அமெரிக்க அதிபர் புஷ் வெகுவான ஒப்பனைகளோடு தயாராகி, தயாரிக்கப்பட்ட வார்த்தைகளை வெளியிட, அதே நேரத்தில் அமெரிக்காவைத் தாக்காத, தாக்க நினைக்காத, ஒரு அமெரிக்கனைக்கூட கொல்லாதா ஈராக்கில் அமெரிக்க படை தன் முழு சக்தியை பிரயோகித்து தாக்குகின்றது.

படையை அனுப்பிவிட்டு அது ஈராக்குச் சென்று சேரும்போதுதான் எதற்கு அனுப்புகிறோம் என்ற காரணத்தை புதிதாய் உருவாக்குகிறார்கள் போலவும் தோன்றுகிறது. ஒருவன் அணு குண்டு என்கிறான், மற்றொருவன் அணு ஆயுதம் என்கின்றான், இன்னொருவன் வேதியல் குண்டு என்கின்றான். புஷ் நிர்வாகம் என்ன சொன்னாலும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனோபாவத்தில், தாக்குதல் அச்சத்தில் சூழ்ந்திருந்த, குழம்பிய அமெரிக்கா தயாராக இருக்கின்றது. ஆனால் ஈராக்கை தாக்குவதற்கான காரணம் எண்ணெய்வளம் என்பதன்றி வேறேது. அணு குண்டு, வேதியல் குண்டு எனத் தேடிப்போனவர்கள் ஒரு கோலிக் குண்டைக்கூட எடுக்கவில்லையென்றே நினைக்கின்றேன்.

ஈராக் மீது ஏற்படுத்தப்பட்ட அநியாயமான போர், உலகத்தின் மீது ஒட்டுமொத்தமாகத் தொடுக்கப்பட்ட போர் என்பதை எவருமே ஏன் உணரவில்லை என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கின்றது. எதையோ தேடுவதாகச் சொல்லி எண்ணெய் வளத்துக்கு ஏற்றப்பட்ட போர் நெருப்பில் குழந்தைகளும் அப்பாவிகளும் அளவில்லாமல் கருகிப்போக, எதிர்பார்த்ததைவிட அமெரிக்கப் படைகளுக்கும் பேரிழப்பு.

9/11 தாக்குதலுக்குப் பிறகு, ஆப்கான், ஈராக் போர்களுக்கு ஆயுதம், அங்கே நடக்கும் எண்ணெய் வர்த்தக பேர விளையாட்டு என எல்லாவற்றிலும் புஷ் மற்றும் குழுமத்தின் குடும்பம் மிகப்பெரிய அளவில் பலனடைந்திருக்கின்றது. ஒரு குறிப்பிட்ட வகை மக்கள் மட்டுமே ராணுவம் உட்பட படைகளில் சேர்ந்து தங்களை தியாகம் செய்வதும், பெரிய பதவிகளை அனுபவிக்கும் எவரின் பிள்ளைகளும் அந்தப்பக்கம் எட்டிப்பார்ப்பதில்லையென்பதும் உலகம் முழுமைக்கும் பொதுவானதே போல.

காங்கிரஸ் உறுப்பினர்களின் பிள்ளைகளை ஈராக்குக்கு அனுப்புங்கள் என மைக்கேல் மூர் துரத்த, அவர்கள் தப்பி ஓடும் இடங்கள் சித்தரிக்கப்பட்ட திரைப்படங்களில்கூட இவ்வளவு யதார்த்தமாக அமையாது. கப்பல் படைக்கு ஆள் சேர்க்க பொது இடங்களில் தேடியலைந்து அவர்களின் தொலைபேசி எண், முகவரி கேட்டு அலையும் அதிகாரிகளின் செயல்பாடுகளைப் பார்க்கும்போது, நம் ஊரில் பேருந்து நிலையங்களில் வாடிக்கையாளர்களைப் பிடிக்க முனையும் விலைமகள்கள் நினைவுக்கு வருகின்றனர்.

எல்லாவற்றையும் விட, சுதந்திரம் மிகுந்துள்ளதாகச் சொல்லப்படும் அமெரிக்காவில் எப்படி இத்தனை குளறுபடிகளை, அயோக்கியத் தனங்களை மக்கள் தாங்கிக்கொண்டார்கள் என்பதுதான் மிகுந்த ஆச்சரியத்தைக் கொடுக்கின்றது.

ஒரு ஈராக் தாய் அமெரிக்காவை நோக்கி “அவர்கள் வீடுகள் இடிந்து மண்ணாகப்போகட்டும்” என விடும் சாபம் கவிஞர். தாமரை எழுதிய ஈழத்தாய் இந்தியாவுக்கு எதிராக விட்ட கருஞ்சாபத்தை நினைவூட்டுகிறது.

ஈராக் போருக்கு தன் மகனை அனுப்பியது குறித்த அளவற்ற பெருமையோடு முழங்கும் அமெரிக்கத்தாய், சில காலத்திற்குப் பின், போரில் இறந்த மகனின் கடிதத்தை வைத்துக்கொண்டு கலங்கித் துடிப்பதும், கடைசியாக உடைந்து போவதும் மிக முக்கிய ஆவணங்கள்.

வருடப்படாத வடுக்கள்

2012-01-07T19:40:00.000+05:30

அலையலையாய் குளிர்வந்து

அணைக்கும் பின்மாலைப்பொழுதில்

எதிர்பாராச் சந்திப்பெனும் பரிசால்

இனம்புரியா இன்பத்தை ஊட்டுகின்றாய்

எதிரெதிரே நிற்கும் இன்பத்தை

இருவராலும் நம்பமுடியவில்லை

ஆச்சரியத்தில் புருவம் சுருக்கி

அழகழகாய் யோசிக்கின்றாய் நீ!

இந்த உலகத்தில் இன்றோடு பேச்சு

வற்றிப்போய்விடும் என்பதுபோலே

பேசிப்பேசி வார்த்தைகளால்

எனக்குள் உன்னை ஊட்டுகின்றாய்

உருண்டு மருண்டு மிரட்டும்

உன் விழிகள் இரண்டால்

எல்லா வார்த்தைகளுக்கும் வடிவாய்

வர்ணம் தீட்டியனுப்புகின்றாய்

அயர்ச்சியில் மெல்லத்தலை சாய்த்து

புறங்கழுத்து நீவும் விரல்களில்

மயக்கும் ஒரு மயிலின்

நடனத்தை நிகழ்த்துகின்றாய்

அழகாய் இழுத்துமூடும்

இமைச் செவுள்களின் அழகில்

ஒரு குழந்தையின் தூக்கத்தை

எனக்குள் தூளியாட்டுகின்றாய்

எல்லாம் விசாரித்து

எல்லாம் பகிர்ந்தபோதும்

பிரிந்த நாட்களின் வடுக்களை

மிகக் கவனமாய் தவிர்க்கின்றோம்

விதி ஒதுக்கிய காலத்தின்

எல்லாச்சொட்டுகளும் தீர்ந்துபோய்

கடைசிச்சொட்டு மெல்லச் சொட்ட

ஓடும் ரத்தம் ஒருகணம் உறைகின்றது

இதயம் படபடக்க

மனது வெடவெடக்க

நதியின் சுழித்த நகர்வு போலே

பின்வாங்கும் அலைபோலே

கையசைத்துப் போகும் முன்

போகவா எனக் கேட்கிறாய்

போகவேண்டாம் என நான்

சொல்வதற்காகவே!